In Flanders Fields Marathon 2014
Katrien  |  18-09-2014  |  Clubnieuws 

IFF Marathon 2014 - 1


Er is veel moed, wilskracht en doorzettingsvermogen nodig om een marathon te lopen en al zeker om te trainen voor een marathon. Je moet stevig in je schoenen staan en vastberaden zijn want elke tegenslag kan je zo omver blazen.

De marathon is meer dan een prestatie die door de spieren wordt geleverd. De marathon is een heel bijzondere ervaring. Die ervaring is totaal. Bij de marathon stuit iedereen op zijn lichamelijke grenzen. Toch is de marathon vooral een geestelijk avontuur. Een beproeving van onze gemakzucht. Een kwellend verlangen om te lopen om uzelf te leren kennen. Je leert er iets over jezelf. Het verlangen om waardevolle grenservaringen op te doen. De nieuwsgierigheid om te ervaren wat zich precies in het lichaam en vooral in het hooft afspeelt, wanneer we schijnbaar niet meer verder kunnen. De angst voor vermoeidheid. De trots om uiteindelijk aan de start te staan.

HET GEVOEL JE HEEL KLEIN EN TEGELIJKERTIJD HEEL GROOT TE VOELEN!

Uit: "De Perfecte Marathon Training".


Zondag, 14 september’14. Gisteravond om 21u30 gaan slapen maar ik lig meer dan 3 uur wakker want de zenuwen zijn veel te sterk. Vandaag om 5u wakker geworden en ik ben toch blij wat geslapen te hebben. Koffie gezet, sandwiches met choco gemaakt. Me klaar maken voor opnieuw een spannende en onbekende rit naar mijn 2de marathon. Om 6u15 vertrokken en om 7u15 al aangekomen aan het oude station in Ieper waar de bussen klaar staan die ons naar Nieuwpoort brengen. Vlug registreren (bonnetje in ontvangst nemen om op de bus te kunnen). Na 45 minuten rijden komen we aan de Vismijn in Nieuwpoort aan. Nog een stukje stappen en mijn borstnummer, chip + singletje van de marathon afhalen. Ik beslis toch het topje aan te doen boven mijn T-shirt omdat het leuk is en door de organisatie is gevraagd als herdenking aan de slachtoffers van de oorlog. De sms’jes met succeswensen komen zelfs nu nog binnen... Nu nog een dik half uur de tijd doorkomen maar het lukt wel goed want ik beantwoord nog een aantal sms’jes en neem nog een selfie aan de start.

Foto 2

Daar sta je dan alleen te wachten op het onbekende met wat je denkt veel kilometers (673 km marathontrainingen juli- september) in de benen. Ik denk om met de ballon van 3u45 (roze) mee te lopen met Juan in fluo T-shirt. Er is een koude wind in Nieuwpoort en velen willen starten want krijgen kou, ook ik voel dit.

Om 10u klok gaat het startschot! Daar gaan we... het tempo is zeker niet te hoog en ik loop goed mee met het groepje van 3u45. Na 6 km gaat het voor mij zelfs iets te traag en loop ik wat vooruit maar niet veel. We komen aan de IJzer en het zonnetje schijnt al goed door de wolken, eigenlijk al iets te warm. De benen zijn goed en ik blijf mijn tempo van 5’20” goed houden.

Op 18 km staat een grote groep supporters ons op te wachten aan de ijzertoren en ik denk daar m’n vriendin Marleen toch ook te zien. In de verte zie ik haar al roepend ‘goed bezig en volhouden zo!’ De emoties komen los en ik zou even kunnen wenen, maar verbijt alles en loop goed door. Op 21,1 km zie ik 1u53 op m’n Garmin en denk: dit is halfweg, maar nu moet het gaan beginnen...

Foto 3

Op 28 km zie ik Marleen terug en zeg haar dat het nu gaat beginnen. Verder herinner ik me niet veel meer. Het is ook warm geworden en ik denk de ballon van 3u45 terug te zien en weer aan te pikken.

Op 30 km is Juan met de ballon en z’n groepje aanhangers daar. Ondertussen is het pad smaller geworden en moeilijk om met een groep samen te lopen. Ik pik aan maar merk dat het moeilijk word. Op iets meer dan 32 km moet ik loslaten want er is een druk in m’n heup en bovenbenen die het niet meer mogelijk maken om dit tempo aan te houden.

Foto 4

Het beste is geweest denk ik en ik herinner me de woorden van een ervaren ultraloopster Petra: ‘als het moeilijk gaat denk dan aan de vele trainingen’. Ik denk daar hard aan, maar helaas neemt dit niets weg van mijn pijn. Op 33 km aan de brug zie ik Marleen wat verderop staan. Ik zeg dat het zwaar is en vraag een cola, drink een slok en geef deze terug. Ze zegt me ‘je kunt het, ik weet het, volhouden, je hebt er hard voor gewerkt en je verdient het’... Die woorden zal ik niet gauw meer vergeten. Nu is het erg zwaar, is dit de man met de hamer? En doet die altijd zo’n pijn vraag ik me af. Ik besef nu nog maar eens wat een marathon lopen is.

Foto 5

Wat verderop rond 36 km zie ik links van mij Anne staan, de vrouw van Ides en ze roept ‘goed bezig’. Daarna staat Ides die nog met me meeloopt en me water wil geven. Dan zie ik Godelieve (zus van Marleen) en vriend die me mijn cola geeft. Ook m’n laatste gel krijg ik daar en hoop dat die de benen zal helpen. Ik loop de waterpost voorbij en blijf van m’n cola drinken. Daarna de gel, maar die brengt helaas geen beterschap voor de heup en bovenbenen.

We komen nu aan een pad nog steeds langs het water met een bos en het is er kil. Op 37 km komt Marina Steppe (Spiridon Aalst) me voorbij die zegt dat ze al veel krampen heeft gehad. Ik zeg dat dit bij mij ook zo is maar kan haar toch niet volgen. Dus doe ik verder in een rustig tempo want stoppen kan niet, mag niet. Ik zou toch heel graag onder die 4 u willen eindigen. En m’n zus staat daar aan de finish ... alles flitst door m’n hoofd... Even verder zie ik Marina aan een boom staan met opnieuw krampen. Laten we samen rustig naar de finish kan lopen stel ik haar voor. Het is nog 3 km te gaan of beter te lopen, maar die laatste kilometers lijken zo veel en zo zwaar. Hoe kan dit nu toch zeg ik steeds weer in mezelf? Maar het is zo en dan op 40 km verlaten we het pad en gaan richting Ieper. Marina heeft me niet kunnen bijhouden en ik loop rustig verder. Het bordje 41 km in zicht en daarna onder die legendarische Menenpoort...daar zie ik het bordje 42 km.

Foto 6

Nog een stukje kasseien en ik kan nog wat tempo zetten omdat ik de boog met het uurwerk zie en 3u55 verschijnt. Mijn zus roept aan de boog links van mij en ik krijg tranen in de ogen.

Lore (haar dochter) is er ook en ik ga bij hen. Ben zo blij dat ik nog 3u55 gehaald heb, maar zus had me ook al verwacht (zeker omdat ik er zoveel voor getraind heb zegt ze me). Maar ze is blij dat ik er nog goed uit zie en dit was voor haar ook heel belangrijk. Ze zegt me dat ik me moet laten masseren en dat laat ik dan ook onmiddellijk doen, het doet zeer goed!

Foto 7

Dan neemt Lore nog een foto en ga ik uit de aankomstzone naar hen toe. Iets later zie ik Marleen, Godelieve, Guido en Marc. In een marathonroes klinken we daarna samen op m’n prestatie...YES!!!